Ik heb er veel reacties op gehad, dus leek het me een goed idee om dit artikel ook hier te plaatsen. En ook jouw reactie is uiteraard van harte welkom!

Echtscheiding/uit elkaar gaan

Ja! Het is weer zomer! Dit zonnige seizoen is hét moment om erop uit te gaan. Lekker aan het water, in het bos of de bergen. Zwoele zomeravonden doorbrengen met fijne vrienden, mooie toekomstplannen delen…. zo kan het zijn. Of… je zou willen dat het nog zo zou zijn.

Want waar ik het nu over wil hebben -en waar jij misschien helemaal niet over wilt lezen- is echtscheiding /uit elkaar gaan. Wist jij bv. dat na de vakanties in de zomer en de winter gemiddeld meer stellen besluiten om uit elkaar te gaan dan in andere periodes?

En ja: jij kiest: wel of niet doorlezen. Nu, later, of niet. Kijk maar, ik ga hieronder verder.

We weten denk ik allemaal wel dat tussen een derde en de helft van alle relaties na korte of langere termijn beëindigd wordt. Dat betekent dus dat jij het wellicht zelf heb meegemaakt, of het in ieder geval in je directe omgeving hebt ervaren.

Voor mij persoonlijk geldt dat ik in de loop van de jaren een aantal familieleden en vrienden uit elkaar heb zien gaan en zelf ruim vier jaar geleden ben gescheiden. Daarvoor en daarna heb ik veel mensen mogen begeleiden in de financiële afwikkeling van hun scheiding en zal ik het zeer waarschijnlijk nog heel vaak doen.

Ik schrijf hier bewust “mogen begeleiden” want keer op keer merk ik dat dit onderdeel van mijn werk me heel erg aanspreekt. Dat ik mensen kan –en mag- helpen die meestal in een heftige emotionele achtbaan zitten: dankbaarheid is misschien een groot woord, maar het is voor mij wel één van de belangrijkste redenen om als financieel adviseur te werken.

Als je gaat scheiden komt er veel in korte tijd tegelijk op je af…..verdriet, pijn, onrust, kinderen, woonsituatie, familie, vrienden en kennissen (welke vrienden worden hier kennissen, en welke kennissen worden vrienden….), angst, verdelen van de spullen, geld…. Dit zijn maar een paar gedachten, ik denk dat je zelf nog wel wat aanvullingen hebt. Als je in staat bent om deze achtbaan, deze absolute nr. 1 van stresssituaties tot een goed einde te brengen (hoe dat er dan ook uitziet) mag je jezelf echt een enorm compliment geven!

“Gewoon” maar een aantal vragen waar bijna iedereen mee te maken krijgt: Hoe werkt dat nu eigenlijk, verdeling van ons vermogen? En hoe gaat het dan met de hypotheek? En die polis die eraan gekoppeld is? Wat moet of mogen we eigenlijk met de opgebouwde pensioenen? Hoe bepaal ik de waarde van mijn zaak? Waar moeten we allemaal naar kijken om te zorgen dat we fiscaal de juiste beslissingen nemen? Hoe zit dat nou precies met die erfenis die ik een paar jaar geleden gekregen heb? Vragen, onduidelijkheid, onrust…

In mijn praktijk kom ik veel tegen dat geld en emotie stevig aan elkaar gekoppeld worden. En heel vaak op een verkeerde manier. Hoe logisch is het immers om je pijn van de echtscheiding te richten op bezit, op geld…. En hoe mooi kan het zijn als je samen in staat bent om –stap voor stap- die pijn los te koppelen van het geld. Om punt voor punt de juiste antwoorden te vinden, om steeds meer duidelijkheid te krijgen. Om dit onderdeel van de scheiding “tot rust” te kunnen laten komen, zodat je de aandacht kan richten op al die andere zaken die ook zo belangrijk zijn.

Wellicht begrijp je nu een beetje waarom er dus adviseurs -waaronder ik- zijn die graag mensen hier bij willen en kunnen helpen. Dat ik graag als loods naast de twee kapiteins sta om ze financieel veilig van A naar B te begeleiden.

Nee, leuk is het niet. Scheiden is niet leuk en dat gaat het ook nooit worden. En het was ook niet leuk om er over te lezen en na te denken op zo’n mooie zwoele zomeravond of met je voeten lekker in het water. Maar helaas wel nodig. Vaker dan ons lief is. Dus waarom niet nu?

Nieuwsgierig naar de inhoud? Geef ik je toch gewoon een voorproefje: mijn bijdrage over het hoe en waarom van mijn adviesbureau…!

Artikel juni 2010 voor Gewoon….doen!  Ambassadeurs van een nieuwe financiële wereld.

Het klonk zo makkelijk: Gewoon… doen: deel je ideeën voor de nieuwe financiële wereld!

…maar geen propaganda voor je eigen bedrijf. Oh. En… als nu je eigen bedrijf een heel mooi voorbeeld van de nieuwe financiële advieswereld is…?! Tja, dan is het natuurlijk goed…

Ha! Een reclameblok van 500 woorden beschikbaar! Organisatie bedankt!

Nou, eerst even voorstellen dan maar?

Ik ben Hubrien Meijaard, 45 jaar, woon in Culemborg en heb daar ook mijn eigen bedrijf: Hubrien – Financieel advies 2.0

Al bijna 25 jaar is mijn dagelijkse werk – en belangrijk levensdoel-  het mooiste werk wat er is: mensen helpen!

Leuk..en ook best mooi hoor….maar wat doe jij dan concreet, dat je hier zo schaamteloos reclame kunt maken…?! Want mensen helpen: dat is toch niet echt nieuw te noemen.

Nee, dat is waar. En weet je wat ook niet nieuw is: eerlijk zijn, duurzame oplossingen voor je klanten creëren, transparant zijn, je klant echt centraal stellen, echte verbindingen maken, echt luisteren, vanuit je hart werken….

Allemaal oude zaken, oude uitgangspunten, oude basiswaarden.  Bij alle oude samenlevingen en wijze Meesters kom je ze tegen, dus al die zaken zijn al heel lang bekend, zeg maar gerust: antiek…

Maar waarom is het dan zo, dat als ik mensen vertel waar advies 2.0 voor staat, dat ik werk vanuit die kreten hierboven…dat die mensen dan instemmend knikken en zeggen: ja inderdaad Hubrien, dat is pas vernieuwend, wauw…?!

Onbegrijpelijk. Hier is toch niets unieks, niets vernieuwend aan..? Althans, dat zou niet zo mogen zijn…en daar zit het hem in. In onze samenleving zijn we er blijkbaar in geslaagd om zo ver van deze basiswaarden af te drijven, dat het nu dus blijkbaar weer vernieuwend is om ze als uitgangspunt te nemen van je leven en je werk.

Ik probeer dus maar gewoon te doen zoals ik ben, levend en werkend vanuit deze basiswaarden. Dat deed ik 25 jaar geleden, dat doe ik in het hier en nu, en dat doe ik hopelijk nog heel lang….

Ben ik daarmee anders dan “de rest” ? Nee, natuurlijk niet. Iedereen heeft toch deze basiswaarden in zich?

Ja, en soms zitten ze gewoon ( diep) verstopt…en ik weet waar ik het over heb.  Ook ik heb er af en toe een zootje van gemaakt, zowel prive als zakelijk. In de eerste zin van deze alinea staat niet voor niets het woordje “proberen”… En dan is het weer opstaan en opnieuw beginnen. Of verder gaan, kies zelf wat voor jou het beste voelt.

Zo was het, zo is het en zo zal het blijven.

In beweging blijven dus, in verbinding blijven met jezelf en de wereld. Open staan voor verandering, voor opnieuw toepassen van oude kennis en kunde.

In het hier en nu is dat voor mij: advisering op basis van Financial Life Planning, uitvoering op basis van “groen geld”.  Over concreet gesproken.

En daarmee zijn we bijna aan het einde van dit reclameblok…en ook weer bijna aan het begin. Het begin van de nieuwe financiële wereld, waarin iedereen zijn of haar plek zal vinden. Waar iedereen elkaar kan, mag en gaat helpen.

Vanuit al die mooie, wijze, oude  basiswaarden.
Vanuit inspiratie. Vanuit het hart.
Vanuit liefde.

Wat gebeurt er ook al weer voordat die prachtige vlinder uit z’n cocon kruipt? Eerst is er natuurlijk het eitje. Dan krijg je het rupsje-nooit-genoeg dat zich helemaal tig slagen in de rondte eet, vele malen zijn gewicht per dag… en dan vormt het zich tot pop. Wat daarmee gebeurt is zo’n mooi kinder-geheim… hopelijk iedereen heeft wel eens vol verwondering gezien wat er dan gebeurt: uit de cocon van de pop kruipt moeizaam een soort van vlinder…en het lijkt net alsof er een mismaakt schepseltje uit komt wat het niet gaat redden…..maar je weet het: niet aanraken! niet helpen! De vlinder-to-be heeft het nodig om zichzelf te versterken…en dan, opeens, slaat hij zijn gedroogde vleugels uit, verbaas je je over zijn schoonheid…en vliegt hij weg, zijn nieuwe wereld ontdekkend, jou vol eerbied achterlatend over weer zo’n prachtig wonder van onze schepping, een teken van het liefdevolle universum….

Wat mij altijd het meeste heeft geboeid is de verandering die de pop doormaakt in zijn cocon. Wat gebeurt daar nou van binnen? Hoe kan dat nou, dat zo’n rups zo verandert? Onlangs las ik een amerikaans artikel, waarin een bioloog dit heel mooi uitlegde. Ik ben echt geen deskundige, maar als ik het goed begrijp gaat het ongeveer zo:  Wanneer de rups in de cocon een pop wordt gaat hij de “stille” fase in. In die fase  worden er een nieuw soort eiwitten gevormd, die de aard van een cel definitief kunnen veranderen. In het begin gaat dit in kleine aantallen, langzaam, ongestructureerd, zonder samenhang. En dus maakt het immuunsysteem van de pop dan ook korte metten met deze vreemde, andersoortige cellen-in-aanmaak: verandering, dat willen we niet…! Maar gedurende het proces van de metamorfose worden er steeds meer van die eiwitten gecreëerd, ze komen sneller, in grotere hoeveelheden en steeds meer gebundeld… : het immuunsysteem kan het niet meer aan en… geeft het op. Op dat punt verandert de rups in een wat soepachtig hoopje, wat de voedingsbodem is van de nieuwe celsoort. En deze cellen vormen dan weer het lichaam van de vlinder. Een volledige gedaanteverwisseling, een transformatie, maar meer: een natuurkracht!

Ja…en..?

Als ik dit prachtige verhaal als metafoor op ons en onze tijd loslaat, zie ik dat wij (althans: de meesten van ons..!) op dit moment als pop in de cocon zitten: We zijn geen rups meer en ook nog geen vlinder; we zitten middenin die transformatie, die fase waarin wij en onze wereld (immers: wij zijn onze wereld) structureel veranderen.

Hoe ver zijn we dan? dat weet ik niet. Als je het op individueel niveau bekijkt zal het ook verschillen: de ene mens is nog helemaal in de rups-fase: Gewoon dooreten, ontkenning van het nieuwe, van de verandering. Anderen zitten er middenin: de boodschap van de verandering is letterlijk en figuurlijk binnengekomen en hij of zij heeft misschien gewoon rust of kloktijd nodig om die aanpassingen te verwerken. Weer anderen zitten al in de eindfase, vlak voor het opbreken van de cocon: het gaat allemaal nog moeizaam, maar de verandering is verwerkt en de weg is duidelijk: naar buiten, de mooie boodschap aan de wereld laten zien!

Als ik de metafoor loslaat op de financiële wereld, wordt hij glashelder: de mensen en bedrijven in de beginfase, de nieuwe realiteit ontkennend, weer kijkend naar de koers van hun aandelen en hun bonussen.

Dan de mensen die “het” wel zien en de verandering actief maken, in zichzelf en in hun organisatie. Eerst aarzelend, zoekend, alleen-op-de-wereld. Maar steeds meer duidelijk, om zich heen kijken en medestanders zien en zich daarmee verenigen, samen nieuwe wegen betredend.

En dan natuurlijk de voorhoede, de mensen die al langer in het proces zitten. Het zijn er niet veel, maar ze zijn er, de visionairs. Terwijl bijna iedereen nog druk als een rupsje bezig was om de groene blaadjes op te eten, waren zij bezig hun vleugels te vormen en hun cocon op te breken. Ze zien er vaak nog niet zo mooi uit, de Oude wereld noemt ze lacherig dromers, niet-realisten. In de nieuwe wereld zijn zij echter de wakkeren, de nieuwe realiteit, diegenen die echte schoonheid hebben.

En je weet nu hoe je ze kunt herkennen, die voorlopers, die visionairs: het zijn die mooie vlinders (die ook niet zoveel eten!), die de wereld laten zien hoe goed verandering kan zijn. Dat verandering het enige is wat constant blijft. En dat die verandering in de (financiële) wereld er komt, er ook al is en vooral: echt is.

En nee, niet alle rupsjes worden tegelijk pop, en niet alle poppen worden tegelijk vlinder. Iedereen, onze hele wereld is bezig met deze transformatie, maar ieder in zijn eigen tempo. Als je kijkt naar het oude en het nieuwe zou ik zo graag willen dat alles en iedereen vandaag nog verandert, direct van rups in vlinder! Maar dat kan dus niet, alles heeft zijn eigen tijd… Zoals je van  buiten niet weet wat er in de cocon gebeurt, zoals je de vlinder niet kunt helpen om uit zijn cocon te komen en de nieuwe wereld in te gaan….

Zullen we dan maar gewoon bij onszelf beginnen? Kijk maar eens naar jezelf. Waar sta jij in deze wereld: voel of ben je je de rups, de pop in de cocon, of misschien de vlinder? Het maakt eigenlijk niet zoveel uit waar je staat. Wat wel uitmaakt is het inzicht, het weten. Daar begint het.

PS: als je denkt dat je voor het eerst je vleugels gaat uitslaan, laat je het me dan weten…?! Ik denk namelijk dat ik nooit genoeg kan krijgen van het kijken naar weer zo’n wonder van schepping, zo’n natuurkracht, zo’n prachtig signaal van….Liefde!

Op 12 november is het Charter for Compassion officieel ondertekend door o.a. de Dalai Lama en Desmond Tutu.

Charter for Compassion? jazeker, voornamelijk gebaseerd op de zgn. “golden rule”: wees empathisch en  plaats jezelf in andermans schoenen. Behandel anderen zoals je graag zelf behandeld wilt worden. En weiger, in elke omstandigheid, daden te verrichten die anderen schaden….

Iets nieuws? Nee, maar wel – ieder geval voor mij- toch heel moeilijk om deze regel consequent te volgen…. Heel goed dat dit weer eens stevig is “neergezet”. En daarom hierbij geen link, geen verder verhaal, maar gewoon de volledige tekst.

Ik wens ons in het nu en later veel succes in het volgen van dit handvest!

Handvest voor Compassie

Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische
en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden. Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze
medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.

Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privé-leven voor
te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door
de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die
ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen – zelfs over onze vijanden – doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan. Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt.

Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om ~ compassie opnieuw te maken tot de
kern van moreel handelen en van religie ~ terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele
legitimiteit heeft ~ garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle
informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren ~ positieve
waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren ~ bij te dragen aan
medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen, ook van hen die wij als
onze vijanden zien.

Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot
een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten. Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.

En toen beloofd: nu iets over die andere Klimaatverandering: die in de financiële wereld.

Euh, hallo Hubrien, dit is wel een blog, wordt dit boeiend genoeg voor de lezers…? Ja.

“Einde van kredietcrisis in zicht”

“Bonus van bankiers alweer op oude peil”

Ja, dat heb ik ook gelezen, ja. En nee, met dat bonusgedoe ben ik ook helemaal niet blij. Het lijkt er op dat de bankiers hun adem hebben kunnen inhouden omdat de kredietcrisis voor hen te kort is. En het lijkt er op dat de huidige verontwaardiging niet hard en lang genoeg klinkt om een change of mind bij de bankiers in gang te zetten. Het lijkt dus inderdaad dat ”ze” weer gewoon doorgaan alsof er niets veranderd is.

Lijkt. Maar het is niet zo. Ook deze verandering kent zijn ”point of no return” en ook bij deze verandering zijn we die gepasseerd….maar hier een goede kant op!  Heel veel mensen zijn heel boos op de mensen in de financiële wereld die de crisis hebben veroorzaakt. En terecht. En die boosheid is geuit, wordt geuit en zal steeds meer worden geuit (vreemd woord eigenlijk “geuit” … zeker als je dat zo een paar keer achter elkaar gebruikt…).

En daar zit nu net een belangrijk verschil met het – recente- verleden! De geest is uit de fles: “Ze” komen er niet meer mee weg! Dat denken “ze” wel, en dat lijkt misschien wel zo op dit moment, maar echt, het gaat – al heel snel- niet meer gebeuren.

Nee, natuurlijk krijg je zo snel zo fout opgevoede en zich zo fout gedragende bankiers -en topmanagers!- niet terug in de “normale” wereld. Daar zijn een aantal zaken en gewoon tijd voor nodig, iets waar anderen al heel zinnige dingen over gezegd en geschreven hebben. Waar het in het hier en nu om gaat is vooral het feit dat “ze” blijven horen, blijven voelen, blijven merken dat hun gedrag niet normaal is. Niet geweest is en ook nooit zal worden! En daar zit het verschil: De boosheid, de irritatie van jou en mij wordt niet meer binnengehouden, maar wordt… juist: GEUIT…!!

Als je nu ook met je hoofd ongemerkt “ja” zat te knikken, ben jij zeer waarschijnlijk een van die bijna 40% van de mensen die besloten hebben dat we niet terug gaan naar de situatie van voor de kredietcrisis. Die besloten hebben dat het tijd is om hun mond open te doen en actie te blijven voeren.

Weet je dat op dit moment heel veel mensen in, maar vooral van buiten de financiële branche bezig zijn om te kijken -en te bepalen!- hoe de structuren van de nieuwe nabije financiële toekomst er uit komen te zien?! En dat die nieuwe structuren echt fundamenteel anders zijn ?! Er is de  afgelopen jaren echt al heel veel “achter de schermen” in werking gezet, wat door de huidige crisis versneld op de rails wordt gezet.

Kunnen wij daar aan meewerken dan? JA!  Door ons allemaal te richten op deze positieve ontwikkelingen en daar onze energie op te richten, komt daar namelijk de aandacht op. En niet op de achterhoedegevechten van een generatie bankiers en topmanagers die in de oude wereld zullen blijven hangen. Kijk om je heen! Kijk naar de bankiers, de managers, de ondernemers, die wél bezig zijn om vanuit onze hedendaagse ethiek en moraliteit een transparant en eerlijk financieel systeem te helpen bouwen! Ze zijn er…nog niet veel, maar ze zijn er wel!

Maar…hou het niet bij kijken, je kunt ook al veel doen! Je kunt al verantwoord bankieren, je kunt al verantwoord verzekeringen afsluiten, je kunt al verantwoord sparen en beleggen, je kunt je al echt onafhankelijk laten adviseren! Gebruik die mogelijkheden dan ook die er nu al zijn, zodat juist dié mogelijkheden meer en meer worden. Zodat de achterblijvers in de oude wereld nog maar twee, nee eigenlijk nog maar één keus hebben: meeveranderen of….: verdwijnen…

Dus blijf er over praten, er over schrijven, er over actie voeren, blijf het doen: blijf in beweging, zodat de -financiële- wereld nog sneller in beweging komt!

Ik ga ervoor! en jij….?!

Zijn we toch mooi samen weer aan het eind van dit blog gekomen…..beloning!

John Legend – If you’re out there. Een  hele aparte uitvoering van dit inspirerende nummer…. Gewoon luisteren, kijken, voelen.

….en daarna dus: DOEN!!

Ga mee met de tijd Hubrien, maak een weblog….
kun je “leuk” je ideeën/meningen/beschouwingen op kwijt…
Doe eens iets concreet voor het milieu….

Ok, ok…..dus drie vliegen in één klap. Nou, beginnen dan maar.

…zou dit nu werken, zo’n  ’url  badge’…ja! .ongelooflijk hoe veel je weer af/bijleert als je met zo’n blog gaat beginnen….

Maar eerst toch nog een paar Q&A:
Ga je dit eigenlijk regelmatig doen, Hubrien? Nee, vast niet. Oh, hoezo dan niet? A. Omdat ik alleen een blogbericht wil maken als ik denk dat er wellicht, naast mij, nog minstens een paar mensen zijn die interesse in het onderwerp hebben…B. Omdat ik dit “bloggen” wel de aandacht wil geven die het nodig heeft; als ik iets doe, wil het goed doen. En dus niet zo van “oh ja, ik moet nog even mijn wekelijkse blogberichtje -let op de verkleining- plaatsen…oh ja, en natuurlijk ook: C. omdat ik graag de spanning (lees: het bezoekersaantal op de site) zo hoog mogelijk wil houden.

Interessante onderwerpen? Noem er eens een paar dan? Nou, deze eerste is denk ik wel een heeeel interessante. Nee, niet dat begin-blabla, maar: climate change, oftewel klimaatverandering! Kan ik zowel privé als zakelijk natuurlijk mooi twee kanten mee op: klimaatverandering zoals bedoeld op deze Blog Action Day, dus opwarming van de aarde (de Noordpool is over 10 jaar ijsvrij…?!)  enz.
Maar een andere, minstens zo interessante klimaatverandering vindt plaats in de financiële branche, mijn werkgebied! Mooi, dat zijn dus al twee berichten. Nu dus de “climate change”, help me herinneren dat we het dan een andere keer hebben over de financiële klimaatverandering, ok?

En hoe…en waarom…en…? Ja, mag ik nu ook nog gewoon aan het eigenlijke onderwerp beginnen…?! Dank.

Climate change / klimaatverandering
Over de hele wereld worden vandaag blogberichten gemaakt (follow the link…: www.blogactionday.org !) die te maken hebben met klimaatverandering. Wat mij betreft echt waanzinnig belangrijk! In deze tijd van verandering (retorische vraag: zijn er wel eens géén tijden van verandering dan…?!) moeten we nu echt doorpakken. We? Ja, we, dus: ook jij en ik. Of misschien wel juist. En om letterlijk en figuurlijk zo dicht mogelijk bij huis te blijven wil ik in dit bericht mijn oprechte verbijstering uiten over windmolens in de Betuwe. Of eigenlijk: MINDER windmolens in de Betuwe….lees verder en voel mee (of niet)…

Windmolens níet in Tiel
De Gelderlander – woensdag 7 oktober 2009 |

Tiel gaat de komende tien jaar geen windmolens op zijn grondgebied bouwen. De gemeente vreest vooral de toenemende weerstand onder inwoners.

“Je moet jezelf niet rijk rekenen: er komt steeds meer protest in bewoond gebied. Dan zijn eigenlijk alle locaties in Tiel een illusie, zelfs op de bedrijfsterreinen”, zegt Tiels milieuwethouder Cees Anker. ” Streven naar de plaatsing van windmolens in Tiel is meer idealisme dan realisme.”

…….
Ja, daar ben ik dus verbijsterd van, ja….
Als we nu, anno 2009, nog niet willen of kunnen zien dat het geen keuze is of, maar alleen hoe, wanneer en in welke achtertuin….Ook wij in de Betuwe leven in een stukje wereld dat we met z’n allen hebben te delen, zorgvuldig te bewaren en straks zo goed mogelijk aan onze kinderen en kleinkinderen hebben over te dragen. En naar mijn mening klopt er op dit moment van die verdeling weinig, laat staan het zorgvuldig bewaren… Dus ja, ook in mijn achtertuin. Is overigens geregeld: ik woon in Culemborg en daar staan er sinds een paar jaar al een paar:

Beste inwoners en bestuurders van Tiel (en van alle andere plaatsen waar dit geldt!) , niets doen is volgens mij echt geen optie meer. Dus juist wel vanuit idealisme EN realisme, met alle middelen je inzetten voor windenergie, zodat we in 2020 niet met schaamte kijken naar tien verloren jaren…!

Nou….zoiets dus zat er in mijn hoofd. En nu dus op papier. En ongetwijfeld heb ik me niet gehouden aan de basisregels voor Bloggen voor Beginners als die er zijn. Het zal. Dit lezende ben ik voor nu tevreden en hoop ik dat jij ook dit laatste stukje gelezen hebt. Dus: bedankt voor je tijd en aandacht en hopelijk zie ik je nog eens terug!

Reageren? Mag altijd. Graag zelfs. Altijd leuk om te zien dat er n?g iemand is die mijn blog leest.

Hubrien, 15 oktober 2009